Aart van de Beek
CARRIERE EN LOOPBAAN in de muziek industrie
Deel 2

1. De eerste baan
Als organist val je in een kerkdienst gemiddeld genomen wat meer op dan een gemiddelde kerkganger. Doordat ik al op jonge leeftijd als organist in de kerk speelde, was mijn persoontje niet geheel onbekend in de regio binnen de kerkelijke kringen. Ik had ondertussen ook al meerdere keren lokale koren begeleid en optredens gedaan. Men wist dat je bezig was met ‘t torgel.
Bij ons in de buurt woonde ene Jan Westerink. Hij werkte evenals een zekere Arend van de Venis bij de Riha Orgelfabriek in Harderwijk, alwaar ze meer personeel zochten. De kweekschool boeide me intussen al niet meer zo: het was me veel te alternatief, geitenwollen sokken, open s(ch)andalen etc. Er waren al genoeg matige leerkrachten en daar moest er niet nog maar eentje bijkomen meende ik stellig.
Westerink kwam bij ons praten en gaf aan dat die baan misschien best wel wat voor mij was.

2. Mossel en Versteege
Ik moest dus maar centjes gaan verdienen en ik meldde me via voornoemde figuren aan en werd vervolgens al heel snel uitgenodigd voor een gesprek met Dhr. Herman van der Wallen, de directeur van de Riha Orgelfabriek, die indertijd was gevestigd op de Graaf Ottolaan 21 in Harderwijk (Het bedrijfspand van de Riha zie hieronder de foto's)

 

 

 

 

 



Die directeur (zie http://home.tiscali.nl/~cb006867/orgels/kranten1965.html )  had een eigen verkooporganisatie van de fabriek t.w. BMI te Rijswijk (in de Plaspoelpolder, waar destijds mijn latere echtgenote opgroeide – hoe klein is de wereld!) en was tevens directeur van Mossel en Versteege, waarvan de hoofdvestiging van de dertien landelijke detailzaken zich in de Zoutmanstraat 53 te Den Haag bevond. (Mossel en Versteege heet nu Muziek en Visie weliswaar met dezelfde initialen, maar is ondertussen niet meer in Nederland doch nu uitsluitend in Antwerpen gevestigd)

3. Van der Wallen en Beerta
Deze drie bedrijven, t.w. BMI Rijswijk, Mossel en Versteege en de Riha Orgelfabriek waren van de eerder genoemde Herman van der Wallen. Met zijn zonen Steffen en (in mindere mate) met Gerben van der Wallen heb ik later nog geregeld contact gehad in mijn functie als Hammond Sales manager. Na het eerste onderhoud met directeur Herman van der Wallen in Rijswijk, waarzoals gezegd hun hoofdkantoor stond, op naar Den Haag. 
Johan Beerta, hoofd verkoop, zou me meteen voor een tweede gespreksronde ontvangen en ik werd aangenomen. Met Van der Wallen en Beerta heb ik later nog veel contact gehad als leverancier van Hammond, Kawai, Yamaha en Content. Vanzelfsprekend heb ik beiden, als mijn toenmalige eerste officiële werkgever, door de jaren heen heel goed leren kennen. 
Ik werd bij de Riha Orgelfabriek in Harderwijk de eerste audio visuele eindtester. Alle geproduceerde orgels werden door mij muzikaal en technisch getest. Als de instrumenten OK waren bevonden, dan konden ze verscheept worden naar dealers en distributeurs.
Een zekere Bert Foppen werkte destijds ook bij de Riha. Die was later mijn directeur bij Content orgels. 
We hebben de Riha veel uren gemaakt en hard gewerkt, want we werkten in ploegen dienst: vooral in de herfst- en winterperiode sliep je maar 5-6 uur en dan ging je weer in de Kever van Van de Venis samen met Westerink op weg naar Harderwijk.

4. De autospiegel
Arend van de Venis was een buitengewone Piet Precies. Hij kon urenlang de achteruitkijk spiegel van zijn VW Kever afstellen tot die naar zijn mening eindelijk echt goed stond. Elke keer gaven wij (per ongeluk vanzelf) bij in- en uitstappen een tik tegen die spiegel zodat hij opnieuw fraai uit het lood stond. Hij baalde dan als een stekker en begon geduldig overnieuw. Hij zei alleen maar "hè" en klaagde nooit. Arend was zeer streng gelovig, dus lelijke woorden mocht hij zeker al niet zeggen.

5. Rijdende orgels
Metz was de meubelmaker bij de Riha en kon die Van de Venis wegens zijn zachtaardige gedrag, nogal zieken. De orgels in de fabriek stonden allemaal op karretjes en rolden gemakkelijk: Metz gaf het orgel een duw in de richting van Van de Venis, die net voorover  gebogen stond over een orgel. De zijkant van het orgel kwam recht op het achterwerk van Van de Venis af en trof dan ook vol doel. Hij stelde dat niet op prijs…

6. Schokken
Als Van de Venis de orgels aan het afregelen was, waarbij de registerbak dan vertikaal i.p.v. zoals gebruikelijk horizontaal stond, dan gaf iedereen die even langs kwam lopen quasi onopvallend een tik tegen de registerbak waardoor die omviel, zeg maar op dezelfde wijze, zoals het deksel van een piano dichtvalt. In een reflex probeer je dat deksel dan op te vangen: zo ook de registerbak. Er liep echter 220 volt door. Niet afgeschermd wel te verstaan. Dus kreeg je 100% zeker een oplazer. Dit genoegen viel niet alleen die Van de Venis ten deel, maar we waren allemaal wel eens aan de beurt. Iedereen was wel eens in een onder spanning staande registerbak bezig en dan viel hij per ongeluk expres ineens om. Zo heb ook ik wel wat spannende momenten beleefd.
Doordat bij de Riha verschillende dealers de orgels kwamen ophalen, had ik nogal veel contact met de diverse dealers/afnemers. De orgels mochten nl. pas weg na mijn toestemming, dat heet, als ik ze getest had en ze daarna gerepareerd en opnieuw getest vrij stonden voor transport.

7. Naar Verhoog Nijkerk
Op die manier heb ik Verhoog uit Nijkerk leren kennen. Die zag wel wat in mij. Dus naar Nijkerk, waar ze toen al een mooi bedrijf met ook Hammond hadden, want van dat merk was ik inmiddels al zeer gecharmeerd. Ik weet nog dat mijn eerste bewuste kennismaking met een Hammond orgel was, toen mijn vader thuis kwam met een platenspeler van PE. Zo eentje met een prachtig rood koordje om het deksel aan de boven en onderkant. Mijn vader had bij aankoop van de platenspeler de onvermijdelijke Koekoekswals van de even onvermijdelijke Ken Griffin er bijgekregen. Dat was even wat…


Hierboven de showroom van Verhoog in het centrum van Nijkerk aan de Nieuwstraat.

Bij Verhoog zou ik kunnen gaan bezorgen, repareren, stemmen, demonstreren enz. Dat leek me wel, dus het aanbod werd geaccepteerd.
Bij Verhoog was het echter in die dagen naar goed gebruik nog zeer streng gereformeerd. Als je extra goed je best had gedaan ofwel met feestdagen, dan mocht je bij hoge uitzondering met en bij de familie theedrinken. Dat was even verwennen........... 
Zo ziet u dat wat Cohen nu doet met zijn theedrinken niets nieuws is: wij deden dat al jaren daarvoor…
Evenwel heb ik bij Verhoog de grondbeginselen van het vak meegekregen en daar ben ik ze altijd dankbaar voor gebleven. Het was weliswaar een strenge school, maar beslist met liefde voor het vak.
Tot aan mijn militaire dienst, die ik bij de luchtmacht in Duitsland heb doorgebracht heb ik bij de firma Verhoog gewerkt.

Hierboven Dhr. Joop Verhoog in zijn bedrijf

8. De dochter van Verhoog
Na mijn diensttijd wilde ik oorspronkelijk weer bij Verhoog in Nijkerk gaan werken, maar Verhoog sr. had nog een ongehuwde dochter en die wilde ook wel aan de man.
Een zekere Jan Kelfkens is met haar getrouwd en op het huwelijk heb ik 's avonds de muziek verzorgd. Desondanks meen ik dat het huwelijk toch geslaagd was.
Voornoemde Jan was een aardige vent en hij had enige technische kennis en kon dus wel orgels gaan repareren en andere hand- en spandiensten verrichten. 
Mijn plaatsje was door die Jan echter wel bezet en als gevolg van dit nieuw aangetrouwde familielid werd ik verzocht om elders mijn geluk te beproeven. Er was werk genoeg dus een groot probleem was het niet om wat anders te vinden.

9. Staffhorst
Inmiddels had ik via Verhoog mijn eerste contacten al gelegd met Hammond. Na mijn medewerking op diverse Hammond shows op o.a. Firato's etc., werd mij via Hammond door Dhr. Bisschop de Fa. Staffhorst in Utrecht aanbevolen om daar eens te solliciteren. Ik werd aangenomen als verkoper muziekinstrumenten en op 1 september 1971 ben ik dan na enige weken vakantie te hebben genoten na mijn luchtmachtperiode in Duitsland bij Staffhorst in dienst getreden.

 

Hierboven een opname van de showroom van Staffhorst in Hoog Catharijne Utrecht. 
Een Concorde met een 710 en een A 100 op het verhoogde podium.

De zaak van Staffhorst was aanvankelijk gevestigd in de Rozenstraat 15 naast de Chinees Fu Kien, die er heden ten dage nog zit. De Chinees frequenteerden we zeer regelmatig, vooral op de wekelijkse koopavonden. 

 

Onze directeur bij Staffhorst was de beminnelijke Hr. W.E.C. Vocking,
die directeur is gebleven tot aan de overname van Staffhorst door RAF midden 1999.  Alleen Mr. Wil Staffhorst is doorgegaan met de muziekhandel, d.w.z. voor de actieve muziekbeoefening, terwijl de consumptieve muziektak Staffhorst Electronics werd genoemd en onder Dhr. Vocking resideerde. 


Hierboven Mr. Vocking en de gebroeders Mr. Hein, Mr. Harry en Mr. Wil Staffhorst

Staffhorst Electronics deed alleen audio, video en computers etc. Later in de negentiger jaren in Staffhorst Electronics overgenomen door RAF Audio. 

Nogmaals Mr. Harry, Mr. Vocking, Mr. Wil en Mr. Hein Staffhorst voor het Vinke pand, de vestiging van Staffhorst Electronics.

Dhr. Vocking heeft me destijds beslist alle vrijheden en ruimte gegeven om de zaak op te bouwen en ik heb er een buitengewone directeur aan gehad met wie ik het zeer goed heb kunnen vinden.
Dhr. Vocking kon destijds nog niet zo goed Engels, en u begrijpt dat zijn achternaam de nodige hilariteit vermocht op te roepen in het Engels, maar hij trok zich daar nooit was van aan, hij vond het wel een issue. 
Hij had dus zijn steevaste opmerkingen als: We have Wijnand Vocking alcoholics in Holland. (een soort vieux) 
So I have a suggestion: You'll have the wine and I'll have the Vocking. 
Ik neem aan dat ik de tekst niet verder hoef toe te lichten.
Dhr. Vocking kon deze opmerking te pas en te onpas maken, in welk gezelschap dan ook maar was altijd creatief zoals tijdens volgend verhaal.
Hr. Vocking was in 1980 (vanzelf met zijn echtgenote) ook mee met de Hammond dealerreis naar Amerika. De Nederlandse dealers waagden het met Vocking voorop - om tijdens het "Hammond diner" met de voltallige Hammond directie - de echtgenote van de President Mrs. Don Sauvey ten dans te vragen. Dat was nog nimmer vertoond. 
Een dergelijk avondje was normaal gesproken heel stemmig en formeel: na het diner en de koffie was het gewoon afgelopen, waarna een ieder zijns weegs ging.
Die Hollanders wilden de tent wel op zijn kop zetten, die waren wel in voor een feestje. Na een aanvankelijk schoorvoetend begin en afwachtend hoe de president zelve zou reageren, is dit dankzij deze (over)moedige stap van Vocking een heel gezellige en memorabele avond geworden, die tot twee uur 's nachts heeft geduurd. 
Normaal waren dit soort happenings heel formeel en meestal om rond tienen afgelopen......
De wijn vloeide rijkelijk, iedereen vermaakte zich opperbest en er werd volop gedanst op de muziek van de fabrieksdemonstrateur Ollie Case en mijzelve.
Zelfs Robert Bisschop, die ik zelden of nooit uit de toon heb zien vallen aangezien de laatste altijd uiterst correct en voorkomend was, welhaast formeel, ook Robert had de avond van zijn leven.
 

Een ding moest je echter beter niet doen: Robert een Belgenmop vertellen. Als je dat al deed dan had hij er altijd één die beter was. Over de Hollanders wel te verstaan… ollanders…
Er werd bij Staffhorst echt knoerhard gewerkt, de waardering was over en weer. Veel activiteiten, shows, concerten en de rijdende muziekschool zorgden voor een drukke en leuke baan waar je veel mensen ontmoette.



10. George van Deyl
Ik werkte samen met George van Deyl, een begaafd musicus, die veel gevraagd werd in het schnabbel-circuit. We hebben samen verschillende keren met veel plezier in diverse bezettingen opgetreden. Van hem heb ik veel geleerd wat harmonie en jazz betreft. George kon geen noot lezen, maar wat had hij een oren aan zijn hoofd. George speelde vnl. bas, maar ook zeer goed gitaar, vibrafoon en toetsen.



Je gaf hem een instrument en hij speelde er op. Zelfs op een zakkammetje maakte hij muziek. Vaak mee geweest luisteren naar het Loosdrecht kwartet waarin hij vaste bassist was. Bij het Loosdrecht kwartet was Arie Hessing de drummer en ook Staffhorst collega, met wie ik later een LP heb opgenomen. Staffhorst was zowiezo een trefpunt van muzikanten. De vader van George was ook muzikant en orgelleraar. Vaak kwam hij zomaar even binnen om even dat "nieuwe akkoordje" te laten horen en verdween dan weer even plotseling als hij was gekomen, ons perplex achterlatend..... Aardige vent.
Later speelde George in het orkest van Tineke Schouten en deed hij ook veel studiowerk. 

Ook hebben we Bert (toen nog Bertje) van den Brink vele malen ontmoet bij Staffhorst.

Hem alle orgels en leslies laten zien. En als BvdB ging spelen was AvdB en velen met hem blij, want de winkel stond binnen de kortste keren bommetje vol.

11. Mr. Harry Staffhorst Sr.
Ondanks het feit dat hij een vermogend man was, reed Senior met een Fiat 500, want die kon je in de stad nog wel eens parkeren. Aan het eind van de dag sloot hij de zaak gewoonlijk om half zeven af en dan duurde het een hele tijd voordat de boomlange Mr. Harry Staffhorst Sr. zich in zijn Fiat had opgevouwen.

12. De Postzegel
Op een drukke zaterdagmorgen moest ik als de donder bij Staffhorst Sr. komen. Ik werd op kantoor bij Mr. Senior ontboden, hoe druk het in de winkel ook was. 
Omdat ik een dubbeltje porto teveel op een brief geplakt had. Ik kreeg flink op mijn lazer. Hem en dit voorval zijn daarna nooit meer vergeten. Ook als ik later om één of andere reden privé of zakelijk bewust toch weer iets teveel porto op een brief plakte, kwam voornoemd voorval me altijd weer voor de geest. De boodschap was in ieder geval overgekomen. Zuinig zijn! 
Deze Mr. Harry Staffhorst Sr. is op een zaterdag begin zeventiger jaren in zijn zaak in de Drieharingstraat overleden aan een hartaanval, hetgeen de nodige consternatie bracht, dat mag duidelijk zijn.

13. Knock out
Ooit heb ik bij Staffhorst voor het eerst en tot nog toe voor het laatst van mijn leven iemand buiten westen geslagen: een collega nog wel. Dat was een toen zestienjarig ventje, net van school af.
Voor de volgende anekdote moet je weten, dat de winkel in de Rozenstraat destijds uit meerdere delen bestond: eerst kreeg je de entree met etalage en dan de audio afdeling met zeg maar redelijk geprijsde audiosets, dan de balie met kassa, daarachter de orgelafdeling en vervolgens weer de Hammond afdeling. Het was een redelijk smal maar wel zeer diep pand. Een beetje pijpenlaatje. Boven was video en de duurdere audio en weer daarboven de handvoorraad voor directe verkopen.
De achterwand in de Hammond afdeling bestond uit panelen, waarvan een deel gemakkelijk weggetild kon worden, want daarachter bevond zich een deur naar een hok waar de lege dozen werden bewaard.
Als er dan een stereoset van de plank verkocht werd, dan moesten de hh. verkopers door de orgel afdeling naar het dozenhok, zoals dat heette. Het was in dat immer te kleine hok altijd een bende van opgestapelde dozen, die om de haverklap omvielen, waardoor de rommel steeds opnieuw alleen maar groter werd. Zo nu en dan werd het hok opgeruimd. Meestal door mij wel te verstaan....
Iedereen zat er in te trekken en dat betekende soms dat er in de Hammond afdeling een stapel dozen stond, terwijl ik altijd trachtte de afdeling er gelikt te laten uitzien.
Hammond publiek was gemiddeld financieel vrij draagkrachtig, dus die tent moest er goed verzorgd bijstaan. Vaak met die gasten van de stereo afdeling gezeik gehad over die dozen.
In ieder geval moest ook dat ventje regelmatig in het dozenhok zijn. Dat knulletje was een schoolverlater, net aangenomen, maar met een grote bek alsof hij de hele wereld al had ontdekt en controleerde. 
Op een dag liep hij weer door de orgelafdeling, deed een orgel aan, zette een Eminent Rhythmix 16 ritmebox zo snel en zo hard als maar kon aan. Dat klonk, dat kan ik u verzekeren, niet muzikaal en al helemaal niet aangenaam.
Na enige tijd begon me dat knap te vervelen, want het was nou niet bepaald een muzikale traktatie om die pestherrie aan te horen. Na vele malen in herhaling gevallen te zijn met dat onaanvaardbare gedrag, waarschuwde ik hem dat zijn gedrag niet zonder consequenties zou blijven en hij een tik op zijn knar zou krijgen, mocht hij blijven doorgaan. Hij antwoordde dat ik dat toch niet zou doen. Probeer me maar.
Ik was met klanten bezig en hij flikte het weer, terwijl hij me provocerend recht in het gezicht aankeek. Ik liep kalm naar het orgel, een Eminent met die eerder genoemde ritmix (niet om aan te horen), deed het orgel rustig uit en hielp de klanten verder.
Na het vertrek van de klanten komt hij doodgemoedereerd aanlopen en flikt het weer.
Ik naar hem toe: dit is de laatste keer en de laatste waarschuwing. Nog één keer en je bent aan de beurt, hoe dan ook. 
Dezelfde dag, rond eind middag met niet veel klanten in de winkel presteert hij het toch weer. Ik ben quasi rustig naar hem toegelopen en haal in één vloeiende beweging - je wilt de uitvoering artistiek toch ook verzorgd doen nietwaar - uit met mijn vuist recht onder tegen zijn kin. Hij lag languit achter het bureau van Vocking's secretaresse en stoof weer op om mij aan te vallen. De collegae hielden hem vast en hadden daar knap moeite mee, zo woest was hij. Hij wilde me aanvliegen. 
Nu moet ik zeggen dat de klap wel aankwam, want even was ik bang dat ik zijn kaak zou hebben gebroken. Later heb ik excuses aangeboden dat het zo hard was aangekomen, maar meteen gemeld, dat hij opnieuw aan de beurt was als hij weer zou gaan jennen.
Daarna ben ik naar Mr. Vocking gelopen, dat er enige wild-west taferelen waren ontstaan in de zaak. Natuurlijk kan iets dergelijks niet met klanten erbij, maar hij viel me niet af.

14 Huntelaar
We hadden ook een collega genaamd Leen Huntelaar: die gozer was helemaal geflipt en gek van muziek. Hij meende echt talent te hebben en zowaar, soms leek het er even op.
Was altijd bezig opnamen te maken, zowel thuis als op de zaak. Bij gebrek aan een slagwerk gebruikte hij de meest vreemdsoortige huishoudelijke zaken om maar iets ritmische ondersteuning te hebben: met zijn handen of met drumsticks timmerde hij op stoelen, tafels, potten en pannen: het resultaat klonk soms nog onverwacht aardig ook.

15. Bovema studio’s
Op een dag konden we zelfs naar de Bovema Studio in Heemstede om een demobandje te maken. Studio's moedigden toen gewoonlijk amateurs aan om demobandjes in te sturen met popsongs: zo kwamen ze destijds geregeld aan goede nummers en goede bands. Velen waagden dus die stap en stuurden een zelfgemaakt bandje naar één of meerdere studio's. Als men er iets inzag, mocht je naar de studio komen voor een goede opname, die dan weer door professionals werd beoordeeld of die er wat in zagen.
Als je naar de studio mocht, dan was dat toentertijd al heel wat. 
Dagenlang geoefend na werktijd, Huntelaar zang en guitaar, Ritty van Stralen zang en slagwerk: een mij onbekende bassist en ondergetekende Hammond orgel en piano. 
Ik heb de opnamen nog steeds: het waren inderdaad aardige songs maar Huntelaar was niet teleurgesteld dat het geen vervolg kreeg en zijn enthousiasme leek er niet door getemperd. Integendeel, hij ging nog woester tekeer. Gek werd je soms van hem. Echt een freak. Wel veel met hem gelachen.

16. Hoog Catharijne 
Bij Staffhorst hebben we tijdens de verhuizing naar Hoog Catharijne vrijwel dag en nacht gewerkt. We zaten toen waar nu Bart Smit speelgoed is gevestigd. Terwijl de schilder de achterdeur uitging, kwamen de hooggeplaatste personen al voorbij en ook naar binnen, om de officiële opening van Hoog Catharijne luister bij te zetten.

17. Optredens in de Clarentuin
In de Clarentuin (beneden op het plein bij de roltrappen) hebben we zeer veel life activiteiten ontplooid. Diverse beroemde organisten zoals Jacky Davis, Rhoda Scott, Klaus Wunderlich, Don Lewis en vele anderen hebben daar opgetreden.
 


Het centrale plein van Hoog Catharijne aan de stadskant bij de roltrappen.

Zelf heb ik daar in diverse samenstellingen ook heel vaak opgetreden. 
Er traden ook vaak beroemde bands en bekende zangers/zangeressen op. Er was altijd wel wat te doen. Het was altijd heel gezellig en ik heb nog vaak heimwee naar die tijd.

18. Verkooprecords
We verkochten als gekken. Mijn persoonlijke verkooprecord op één zaterdag was 23 Hammond orgels. Mijn beste week was 3 verkochte Hammond Concorde's die per stuk toen om en nabij NLG 30.000,- kostten. Ik weet nog dat ik die drie instrumenten heb afgeleverd op één en dezelfde woensdagavond: je kwam dan 's avonds met bijna 100.000,- gulden in je afleverbusje naar huis. Onverantwoord eigenlijk. De tijd bij Staffhorst was ook nu achteraf nog, echt gezellig: veel leuke en interessante mensen ontmoet waarvan met sommigen de contacten tot de huidige dag zijn blijven bestaan.

19 George van Deyl weg
George van Deyl was een bijzondere getalenteerde persoonlijkheid. Het speet mij zeer dat hij wegging, al was het alleen maar, omdat ik van hem en zijn vader, die ook muzikant was, zeer veel heb mogen leren. Na enkele maanden had George alweer spijt, want hij kon slecht tegen de ambtenarij etc. Later is hij opnieuw bij Staffhorst in dienst getreden, doch miste toen weer het vrije ambtenaren leven. Hij is daarna bij het Tineke Schouten Cabaret bassist geworden en deed daarnaast studio werk.

20. Mike Oudewaal
We verkochten ons echt de krampen en er kwam steeds meer personeel, o.a. Mike Oudewaal, met wie ik altijd contact ben blijven onderhouden.
 
Mike Oudewaal.

Mike is via Eminent bij Technics beland en heeft ruim 20 jaar internationale demo's gedaan totdat Technics met muziekinstrumenten stopte. Vervolgens heeft hij vnl. demo's gedaan bij dealers voor Orla, Wersi en Bohm, wat voorheen zelfs Dr. Bohm heette. Mike woont nu in Duitsland en is nu nog steeds met de muziek mee maar vnl. in de Duitstalige gebieden.

21. Gerard Verwey
Gerard Verwey (overleden in 2012) was ook een muzikant en schnabbelaar. Hij was één van de orgelleraren en sprong ook geregeld bij in de verkoop. Zijn dochter Anke werkte op de donderdagse koopavond en op de zaterdag. Ze zorgde voor koffie voor de klanten en deed allerlei hand- en spandiensten. Anke was een enig kind, leuk om te zien, zeer vriendelijk en geweldig charmant. Iedereen was gek met haar.
Er was een knulletje van toen denk ik zestien, zeventien jaar, die helemaal gek van Anke was. Nou was dat niet zo’n wonder, want dat waren wij allemaal ook al.
Hij ging wel eens mee met afleveren en zat ook op orgelles bij ons, maar ik vermoed dat bij hem alles bij Staffhorst alleen om Anke was begonnen........ Steeds informeerde hij bij ons over "dat meisje Ank", want hij was nog wel wat verlegen.
Ach dat pikkie toch........ Hij had het er zo moeilijk mee. Wij hebben hem vanzelf flink zitten opheujen en Anke werd helemaal flauw van hem, omdat hij zich steeds in haar buurt ophield en ze geen poot kon verzetten, zonder dat hij haar sprakeloos volgde.
Anke was enige tijd ziek. Wij wisten al dat Gerard Verwey en zijn vrouw op een zaterdag avond ergens op visite gingen en Anke bleef vanzelf ziek thuis. Wij dat knulletje helemaal opgefokt (sorry voor dit woordgebruik in deze) dat Anke alleen thuis zou zijn, maar dat ze te verlegen was om te vragen of hij misschien gezellig kwam buurten voor wat gezelschap.
Verwey, die nergens van wist, had zijn jas al aan, toen 's avonds bij hen thuis de bel ging. Staat dat pikkie met een zak sinaasappels op de stoep voor Anke.
Wat hebben ze gebaald: de jassen maar weer uit gedaan. Verwey zijn vrouw had flink de klere in. Stout he, die orgelverkopertjes.
Toen we hun van onze boze opzet vertelden, konden ze dat eerst niet zo erg waarderen, alhoewel het de relatie niet heeft geschaad en we er daarna weer veel plezier om hebben gehad. Het heeft dat ventje ook niet geholpen: Anke heeft later toch iemand anders verkoren.

22. Rijdende orgelschool
Bij Staffhorst gaven we door de nood gedwongen ook orgelles: bij de officiële muziek scholen waren er ellenlange wachtlijsten. Wij zagen dus een gat in de markt en bonden toekomstige orgelklanten op deze wijze tevens aan de zaak. Ik herinner me nog heel goed een demo avond met de Riha cursus: meer dan 1800 personen. Hotel Noord Brabant puilde uit. Er was een overvloed aan leerlingen, die het soms meer een uurtje uit vonden, dan dat er stevig les werd gegeven c.q. ontvangen. De lol was er niet minder om, want dat was tenslotte het belangrijkste.
Staffhorst had destijds de eerste rijdende orgelschool in Europa.
 

De rijdende orgelschool van Muziek Staffhorst.

We gaven les door de hele provincie in een grote truck met oplegger met een tiental orgeltjes er in, terwijl de leraar de beschikking kreeg over een Hammond.


Interieur van de Rijdende Orgelschool.

Er moest tenslotte verschil zijn nietwaar, plus de klanten moesten zo snel mogelijk genoeg krijgen van hun eigen instrument, opdat ze ook overgingen tot de aanschaf van een Hammond. We gaven door de provincie veel shows en ik mag wel zeggen dat de Staffhorst tijd een enerverende, maar vooral hele goede en gezellige tijd was.

23. De verkoop
Als ik terugkijk en zie dat er nu vrijwel geen populair orgel meer wordt verkocht, dan snap je niet dat wij met gemak rustig 150 orgels per order ineens bij de verschillende! fabrikanten bestelden.
De grootste order ooit bij Staffhorst was naar ik meen om en nabij 226 Hammond Pipers (een éénklaviers instrument) Ze waren binnen drie maanden allemaal verkocht en ik heb er zelden een inruil van gezien.

24. Adviezen en concerten
Doordat ik veel voor Hammond deed, vroeg Robert Bisschop, de Belgische Hammond directeur van Hammond Benelux:
 


of ik in overleg met Vocking wellicht hier en daar op shows etc. wilde spelen. Zodoende ben ik in de gelegenheid gesteld diverse keren door Europa te gaan voor concerten en product presentaties.
Ook werd ik toen geregeld met Ed Weber van Johannes de Heer uit Rotterdam gevraagd inzake marketing en dergelijke van nieuwe modellen etc. Door de goede omzetten en de persoonlijke relaties met de mensen van Hammond is mijn grote wens vervuld om bij Hammond te gaan werken.
Maar ik moest wel Vocking gaan vertellen dat ik een andere baan ging aannemen. Dat is buitengewoon moeilijk geweest, voor mij om het mede te delen, voor hem, om het te accepteren. We hadden een heel goede relatie en het wederzijds vertrouwen was groot.

25. Naar Hammond
Maar goed, ik ben dus toch uiteindelijk bij Hammond terecht gekomen als sales manager. Heb veel shows in den lande en daarbuiten gedaan, orders behandeld en kantoor met showroom gehouden in Maarssenbroek, aan de Zonnebaan. Opmerkelijk genoeg is onze huidige clublocatie in Hotel Carlton President daar 100 meter vandaan.
Bij Hammond ontving ik de potentiële en bestaande klanten, verzorgde de dealer bestellingen en -afleveringen, vertaalde handleidingen, bezocht dealers en organiseerde shows en verkoop activiteiten.
Tweewekelijks rapporteerde ik persoonlijk in Antwerpen en deed dan ook activiteiten in België. Vaak werd ik aan Chicago uitgeleend voor shows zoals de Messe in Frankfurt, the British Music Fair en andere. Veel plezier gehad en veel interessante mensen en artiesten ontmoet.
Ik ging graag en geregeld naar Hammond in Engeland waar ik het bijzonder goed met Lorrainne Davis en Barrie Freeman kon vinden, met wie tot heden kontakten zijn blijven bestaan. Barrie is tot de huidige dag verbonden aan Hammond. We waren eigenlijk één grote familie.

26. Torrent & Alexander
Inmiddels hadden we bij de verschillende dealers een Hammond tournee met een twaalftal concerten door heel het land georganiseerd. De speciaal uitgenodigde artiesten waren het Amerikaanse orgelduo Shay Torrent en Axel Alexander en ondergetekende leverde zo ook zijn bijdrage aan het muzikale showprogramma. Het waren geweldige, prachtige shows in de grotere theaters van het land, waaraan ik de aangenaamste herinneringen bewaar. Altijd volle zalen. Met Shay en Axel zijn de contacten door de jaren heen op de meest plezierige wijze blijvend gebleken.

27. De Flint Amersfoort
Het afsluitende concert van de toernee met Shay en Axel was bij Staffhorst Amersfoort in theater de Flint. Die avond bleek het laatste orgelconcert ooit van Shay en Axel te zijn geweest. Shay was een prototype van een over-enthousiaste pinksterbroeder. Praise the Lord at all and anytime. Hij kon praten als Brugman: als 's nachts zijn gebit in het waterbakje ging, dan klepperde het de hele nacht gewoon door.

28. Commercie en Concert
Het showprogramma was eerst altijd een wat commerciëlere demonstratie en uitleg van de diverse Hammonds gevolgd door een concertje van mijzelf. Na de pauze kwamen dan Shay en Axel. We deden in mijn eerste gedeelte altijd een demonstratie van de automatische begeleiding.

29. Dansen
Het orgel speelde dan van zichzelf, geheel automatisch: dat is waar nu met alle Midi mogelijkheden niemand meer van opkijkt, maar toen was het een mirakel van de bovenste plank. Ondertussen zocht ik (zorgvuldig) een mooie dame van de voorste rij om enkele danspasjes mee te maken onder luid applaus van het publiek.

30. Dealerreis Hammond en Leslie USA
In 1980 hebben we een dealerreis georganiseerd naar de fabrieken van Hammond in Chicago en naar Leslie in Los Angeles. Na het realiseren van een bepaalde omzet kregen de dealers dan een gratis ticket. Enige reis geweest waar Ed Weber en ook Hans en 
Angela Sicking met nog zo'n twintigtal van mijn dealers mee waren.
Eerst naar de fabriek in Chicago en vervolgens naar Leslie in Californie (Pasadena) Vanzelf werden gelijktijdig alle highlights in de regio bezocht zoals Disneyland etc.
Toen zijn we ook nog even bij Shay en Lauren Torrent geweest in Santa Barbara met Hans en Angela Sicking.

31. Problemen
In het begin liep het met Hammond best wel heel goed, maar doordat er moeilijkheden dreigden in Chicago hebben ze de bedrijvigheid hier ook afgebouwd. Eerst werd de productie bij Hammond Europe opgedoekt en gecentraliseerd in Japan bij Nihon Hammond in Hamamatsu en vanzelf in Chicago.

32. Technische problemen
De kwaliteit uit Chicago liet toen veel te wensen over. Laat staan die van de in België geproduceerde orgels. Ik heb met Gerard van Dijk van Staffhorst (hoofd Technische Dienst) wat af zitten zweten bij en met die rotdingen. Bovendien hebben we ons de mikmak gesjouwd met die onwijs zware Hammonds.

33. Hammond Japan
De Japanse Hammonds waren echter van uitstekende technische en muzikale kwaliteit en ook de kwaliteit van de in Amerika gebouwde instrumenten werd allengs beter.
Evenwel ging het met de orgelindustrie wereldwijd bergafwaarts en er waren inmiddels keyboardjes op de markt gekomen. Mw. Loewenberg-Domp de toenmalige importrice van Yamaha, meende dat er in de toekomst nu pas echt aantallen orgels verkocht gingen worden. Dat is niet uitgekomen helaas. Bovendien was de orgelhausse een tijdsverschijnsel. Er kwamen andere hobby’s in de plaats, wellicht mede doordat wij in de industrie altijd gezegd hebben, orgelspelen is gemakkelijk. Nou, velen van de mensen die met orgellessen begonnen waren kwamen er echt wel achter dat orgelspelen en muziek maken in het algemeen toch niet zo eenvoudig was als men (in de handel) wel wilde voorstellen.

34. Hammond weg uit Maarssen
Hammond ging dus weg uit Maarssen en ik moest vanuit huis werken met als hoofdkantoor opnieuw Antwerpen. Ik zag natuurlijk wel dat de één na de ander ontslagen werd in België en zag de bui voor mij ook wel hangen.

35. Nobody can touch us
Hammond was tot midden/eind zeventig verreweg de grootste uit de industrie en had een hoog welhaast elitair imago. Hammond, dat was het. Het was al een eer op de stand te (mogen) verblijven. Je kunt het vergelijken met de Autorai: als je bij Hessing (nu sinds 2012 Louwman exclusive cars) naar een Rolls-Royce wilde kijken werd je speciaal toegelaten. Het gewone publiek bleef achter de prachtige afscheiding. Zo was het ook bij Hammond op beurzen en dergelijke. Er mag natuurlijk ook niet vergeten worden, dat het dure instrumenten waren, die eigenlijk voornamelijk door de betere verdienende laag van de bevolking kon worden aangeschaft. De gemiddelde Hammond koper had toen al minstens een Mercedes op de oprijlaan van zijn vrijstaande villa staan.
Bij Hammond in Chicago hadden ze in de hoogtijdagen van het orgel alleen al in de Research & Development afdeling meer dan 1200 mensen werken. Met een dagproductie van meer dan 300 units.

36. Kawai
Inmiddels importeerde Hammond Benelux ook de instrumenten van Kawai uit Japan.
Daardoor heb ik ook voor Kawai, voordat ik bij Hammond in vaste dienst kwam, geregeld in Europa concerten en dealershows gegeven.

37. Weg bij Hammond
Wel heb ik veel hartzeer gehad dat ik bij mijn eerste liefde, hetgeen Hammond toch was, moest vertrekken. Hammond USA werd uiteindelijk gesloten en geliquideerd. Wat overbleef werd verkocht aan een Australische ondernemer genaamd Noel Crabbe, die destijds ook een Hammond importeur was aldaar. Doch deze transactie heeft ook hem niet veel geluk gebracht.

38. Roland
Net nog voor het eind van mijn carrière bij Hammond kregen we de import van Roland aangeboden, want de grote man van wat Roland zou worden, een zekere heer Itukaro Kakahashi had de latere Hammond X 5 ontworpen en al onder de naam Ace Tone op de markt gebracht. Ace Tone is dus op/overgegaan in Roland waarbij de Ace Tone instrumenten onder de Hammond vlag kwamen. Uiteindelijk werd de Ace Tone portable met enkele wijzigingen in uitvoering geleverd als de Hammond X 5. 

Roland maakte vnl. orkest- apparatuur en was op de hoogte van de moeilijke situatie binnen Hammond en zag zijn kans schoon om de vroegere wereldwijde Hammond importeurs ook de import en distributie van Roland aan te bieden, omdat hij er terecht van uitging, dat die importeurs naast het afkalvende Hammond wel wat andere producten erbij konden gebruiken. Zodoende heb ik ook nog Roland vertegenwoordigd in Nederland, alhoewel die orkestwereld een totaal andere wereld was en wel een zodanige wereld waarin ik me eigenlijk niet echt thuis voelde.

39. Goldschmeding
Na de Hammond periode heb ik negen maanden gewerkt bij Goldschmeding in Amsterdam en soms tijdelijk in hun filialen te Haarlem, Purmerend, Den Helder of Hilversum. 
Goldschmeding was een instituut: een oud bedrijf met heel veel historie doch ook zeer traditioneel, waarbij helaas dat traditionalisme leek te gaan opbreken in de veranderende tijden begin tachtiger jaren. Goldschmeding was Hammond dealer en daardoor was er al een relatie ontstaan. Bovendien was de directeur van Goldschmeding een zekere Heer Joop Vasseur, met wie in ons gezin al een link bestond. Joop Vasseur, was directeur naast Mr. Ton Goldschmeding, de enige overgebleven broer na de nimmer opgeloste moord op de andere directeur Goldschmeding.
Mijn loopbaan bij Goldschmeding was echter van korte duur, omdat ik nogal opliep tegen de oude tradities en vastgeroeste gewoontes binnen het bedrijf. Een balans tussen nieuwe bezems vegen schoon en oude bezems kennen de hoekjes was niet te vinden. Ik werd veelal ingezet tussen de filialen en bij activiteiten, waaronder de kerstshow in de Bijenkorf te Amsterdam en de grote Steinway show in Amsterdam.

40. Steinway
Mijn liefde voor Steinway is in ieder geval ontwikkeld bij Goldschmeding. Daar heb ik aan Freddy Heineken, juist voordat hij werd gekidnapt, nog een Steinway B 211 verkocht. Er mocht evenwel geen reclame van het bedrijf op de vleugel. Hij wilde wel een bankje gratis maar verder geen korting, onder het verklarende feit, dat als men een krat Heineken kocht, men ook geen flesje gratis kreeg. De dag van de levering belt Heineken me op en zegt: we hadden toch afgesproken geen reclame van het bedrijf Goldschmeding. Jazeker, bevestigde ik.
Waarom zit er dan toch een koperen naamplaatje gespijkerd in het hoogglans zwarte bovenblad? Nou, ik kan u verklappen, dat heeft het nodige gekost aan reparatie: bovenblad terug naar de fabriek in Hamburg om de spijkergaatjes weg te werken. Wat een onnodige kosten. Het stond goed en duidelijk op de orderbon vermeld. 
Inmiddels gingen er al geruchten dat de aandeelhouders van Goldschmeding (o.a. Frits Goldschmeding, de grote man van Randstad uitzendbureaus) niet veel heil meer zagen in die "toeterwinkel" wegens te beperkt rendement. Vandaar dat men dreigde de firma te liquideren. Goldschmeding is uiteindelijk dan ook niet failliet gegaan maar gewoon opgeheven, geliquideerd.

41. Okura Show
Kort voor mijn vertrek bij Hammond hebben we met Goldschmeding nog een heel grote, tweedaagse show in Hotel Okura gehad samen met Domp, de Yamaha importeur, ook samen met Ruud Jansen. Geweldige show geweest met veel belangstelling en goede resultaten.
Tijdens die show ben ik medeplichtig geweest aan de liefde die was ontloken tussen Erik Visser en Romy Jansen. Ik was zo gezegd getuige van het prille geluk. Die Erik Visser is nu sales manager bij Roland. U ziet dus dat ik nogal wat op mijn geweten heb. Goldschmeding is vervolgens opgegaan in en voortgezet door een aantal Goldschmeding werknemers onder de naam Clavis in Amsterdam en Utrecht/Nieuwegein.

42. Naar Kawai
Tijdens mijn activiteiten voor Goldschmeding deed Kawai-Japan me een aanbieding, want hun Nederlandse importeurs Bol en Rinkel waren failliet gegaan. Zoals gemeld lagen er al kontakten via Hammond tussen Kawai en ondergetekende. Ik was dus geen geheel onbekende voor de Japanners.
Kawai wilde nu zelf een eigen vestiging in Nederland hebben na het debacle van een faillissement. Er werd een zekere Ogura naar Nederland gestuurd, die directeur zou worden. Voordien waren er al twee Japanners bij ons geweest of ik wellicht geïnteresseerd zou zijn bij Kawai Nederland (inclusief het bewerken van België) als sales manager in dienst te treden.

Hieronder:
Mr. Katsuo Ogura, nu export directeur van Kawai Japan en voorheen directeur Kawai Nederland en directeur Kawai Europa Duitsland met Aart van de Beek op de Messe 2012

43. Kawai Nederland B.V.
Door Kawai-Nederland BV werd kantoor gehouden in het voormalige pand van de vroegere importeurs Bol en Rinkel aan de Energiestraat in Naarden, waar de restanten van de failliete boedel zich bevonden aangezien hun oude firma daar was gevestigd. Er werd een secretaresse gezocht en naar mijn voorkeur gevonden in Irma van den Bosch, mijn vroegere Hammond secretaresse, die inmiddels de muziekhandel aardig had leren kennen en dus de uitgelezen kandidaat was. Door Ogura hebben we in ieder geval de liefde voor de Japanse keuken opgevat.

44. North Sea Jazz Festival
Het North Sea Jazz Festival in Den Haag voorzagen we van Kawai vleugels. Uit prestige overwegingen was dat op zich al heel leuk vanwege de vele bezoekers en TV uitzendingen, maar ik kreeg dan ook een stage pas, zodat je met vele beroemdheden op en achter de bühne kon kennis maken. Dat was te gek. Het Festival vond altijd in de zomer plaats, bloedheet en overvol.
We hadden in het Congrescentrum in Den Haag waar het Festival plaatsvond een eigen stand. De instrumenten voor de artiesten en de oefeninstrumenten moesten steeds zondagnacht na de laatste voorstelling opgehaald worden.

45. Naar Domp
Ben Schilperoort, de directeur van Domp belde me op. Hij wilde wel eens praten. Nu voel je wel op je klompen aan als je belangrijkste concurrent met je wil praten, dat daar dan altijd wat meer achter steekt. Er werd een afspraak gemaakt dat we elkaar een bepaalde dag zouden ontmoeten in het Bilderberg Hotel aan de A 2 bij Vinkeveen. Deze gesprekken hebben geleid tot mijn aanstelling als sales manager Yamaha, met als zwaartepunt de instrumenten met een stekker, d.w.z. alle toetsinstrumenten die op elektriciteit werkten.

46. De omschakeling
Yamaha was mijn belangrijkste concurrent bij Hammond en bij Kawai. Ik heb me dan ook altijd tegen dat fabrikaat verzet. Nu ging ik er werken. Dat was wel even wennen en omschakelen, mag ik wel zeggen. Goede raad was hier ook al duur: het ging bergafwaarts in onze industrie, banen lagen niet voor het opscheppen en er moest toch ook brood op de plank komen, zeker nu ik inmiddels gescheiden was.

47. Domp Mijdrecht
Domp, de Yamaha importeur was gevestigd in Mijdrecht. In het begin voelde ik mij daar wel wat onwennig, maar nadat ik in onze industrie vrijwel altijd alleen had gepionierd, was het een verademing dat ik voor het eerst echte collegae had en met hen van gedachten kon wisselen. Want zij kenden dezelfde problematieken in de branche en nu kon je eens gezamenlijk overleggen als je ergens bepaalde oplossingen moest aandragen.
Ogura van Kawai was weliswaar zeer bij de tijd, maar kon net als vele Japanners niet tussen de regels door lezen of dingen oppikken die nou net NIET door je klanten gezegd werden, zeg maar, sfeer proeven. Dus was het wel eens moeilijk om je ei kwijt te raken en dat leek mij beter te gaan met een Nederlands bedrijf met een Nederlandse directeur die ook de Nederlandse muziekhandelcultuur kende en vooral begreep.

48. Domp zonder Yamaha
Nadat ik mijn plekje had verworven en gewend was bij Domp, c.q. dat men aan mij gewend was, heb ik het daar zeer plezierig gehad, tot aan het faillissement van Domp, dat ontstond doordat Yamaha Japan op het feest van het honderdjarig bestaan (fijntjes) mededeelde, dat Domp de import van het Yamaha programma kwijt zou raken, aangezien ze een eigen vestiging wilden openen, geheel volgens de gang van zaken zoals dat met andere importeurs in Europa was gegaan of stond te gebeuren.
Aangezien Domp vrijwel geheel afhankelijk was van Yamaha, had het bedrijf Domp ondanks verwoede pogingen andere importen te verwerven geen levensvatbaarheid meer. De benen waren zogezegd onder het bedrijf vandaan gezaagd. Want een agent/importeur bestaat dankzij de middelmaat: als ze het te goed doen, dan neemt de fabrikant de touwtjes zelf wel in handen en doen ze het te slecht, dan zoekt de fabrikant een andere agent of nemen ze de import zelf ter hand. Een agent/importeur zit dus altijd tussen twee  vuren in. Als Domp inderdaad Yamaha zou kwijtraken, dan was er een groot probleem, begreep ik wel. Dat betekende dat ik weer op straat zou kunnen komen te staan.

49. Louis van Dijk en Pim Jacobs 
Bij Domp was ik verantwoordelijk voor alle Yamaha producten waar een stekker aan zaten: orgels, keyboards, digitale piano’s en de Content klassieke orgels, die ook door Domp werden vertegenwoordigd. 
Op 26 november 1998 was ik in Goes een show aan het voorbereiden met de gevleugelde vrienden Pim Jacobs en Louis van Dijk.
 

Een reclamebord viel om en in een reflex steek je je handen uit, doch liep daar een enorme snee in mijn middelvinger op. Louis van Dijk pakte mijn autosleutels en reed mij met mijn eigen auto onmiddellijk naar het ziekenhuis in Goes, alwaar e.e.a. gehecht werd in bijzijn van een zeer ontdane Louis, want hij merkte later nog op, dat een muzikant zijn vingers nooit mag beschadigen. Hij bestierf zowat duizend doden bij mijn aanblik. Ik heb er gelukkig verder niets van overgehouden.

50. Miyatake
Ongeveer driekwart jaar voor het aanstaande doch op dat moment onvermoede faillissement van Domp, nam mijn oude strijdmakker Mr. Miyatake van Nihon Hammond Japan, weer contact met me op. Deze Miyatake kende ik al vele jaren vanuit mijn Hammond verleden. Miyatake heeft Nihon Hammond in Japan voortgezet na het sluiten van Chicago in samenwerking met de al eerder genoemde Noel Crabbe, die de rechten voor de naam had verworven. De één was dus tot de ander veroordeeld. Als je wel een naam hebt, maar geen productieapparaat, dan heb je nog niets. Daarnaast wilde Miyatake graag de Hammond naam behouden voor de Japanse producten.

51. Naar Los Angeles
Op gegeven moment kwam er dus post bij ons privé over een serie nieuw ontwikkelde Hammond orgels met alles erop en eraan, zo het zich liet aanzien geheel naar de eisen van de tijd. Met deze info ben ik naar Ben Schilperoort, de Domp directeur gegaan, of dit wellicht iets voor ons was, nog geheel onkundig wat Yamaha al besloten had en Ben al wist. Het leek een geschenk uit de hemel.
Op naar de Namm show in Los Angeles om de mogelijkheden te bestuderen om de Hammond import weer op te nemen via Domp, die wel degelijk een zeer goede naam had in de muziekindustrie. Inmiddels werd langzamerhand algemeen bekend werd dat Domp Yamaha zou kwijtraken en andere producten zou gaan voeren.
Het is achteraf vreemd vast te stellen, dat ik bij Hammond en de andere fabrikaten, die ik vertegenwoordigd heb altijd sterk tegen Domp in casu Yamaha heb gevochten. Domp raakt Yamaha kwijt en neemt dankzij mij Hammond op in zijn programma. Ondertussen ben ik bij Domp gekomen en krijg daar mijn oude product weer onder beheer. Niemand in de muziekindustrie had dat als zodanig kunnen bevroeden. Net zo min als een faillissement van Domp. Domp kon gewoon niet failliet.

52. Domp Hammond importeur
Na diverse besprekingen werd het sein op groen gezet en werd Domp de officiële importeur voor Hammond. Inmiddels trok ik als vanouds weer het land in en organiseerde overal Hammond shows, bij dealers en in allerlei zaaltjes en hotels, kortom alles wat ik voor de promotie en verkoop diende te ondernemen.

53. Siem Lassche
Siem Lassche, destijds verantwoordelijk voor de Yamaha piano's en vleugels, zocht meer en meer toenadering tot mij (wegens mijn goede kontakten bij Hammond) wetende wat ons boven het hoofd hing.
We zaten avond aan avond bij elkaar om een politiek te bespreken en te beslissen hoe we ons zouden opstellen en welke merken wij beiden wensten te representeren in een nieuwe firma die we zouden gaan opstarten. 
De relatie en het begrip groeide toen zeer wel tussen ons beiden. Samen hebben we terwijl we nog werkzaam waren bij Domp enkele vrije dagen opgenomen en zijn we op eigen kosten binnen één week naar Japan en daarna nog eens in één weekend op en neer naar Chicago nadat ik maandag in Zurich, dinsdag in Rome, woensdag in Barcelona, donderdag in Braga (Portugal) en vrijdag in Parijs was geweest, stond ik de volgende dag weer op Schiphol, nu klaar om naar Chicago te gaan. Enigszins vermoeiend, dat wel. En zonder slapen de volgende maandagmorgen om negen uur gewoon weer op kantoor in Mijdrecht, rechtstreeks komend vanaf Schiphol.

54. Ontslag bij Domp
Ondertussen had ik met Peter van Arenthals, een vriendje die een groot accountants kantoor had, de situatie uitvoerig besproken en veel nuttige adviezen van hem gekregen, leidende tot een bezoek van mij met Siem Lassche en Peter van Arenthals aan het kantoor in Amsterdam dat de naam van laatstgenoemde nog steeds droeg.

55. Sanering
Domp had nog behoorlijk veel Yamaha voorraad en daarom werden een aantal winkels overgenomen. De Rijken en de Lange groep ontstond op die wijze uit tien dealers, waaronder Grand Piano Amsterdam als de kroon op het werk. Het geheel kwam onder leiding van Siem Lassche. In dit GPA op de Prinsengracht naast Christofori stonden van de diverse merken vleugels drie identieke typen ter vergelijking beschikbaar en dat was een niet eerdere vertoond unicum. De verkoop liep daar dan ook uitstekend, tot en met Steinway toe.

56. Domp failliet
Ondanks alle initiatieven was Domp niet meer te redden. Ondertussen was Ben Schilperoort ernstig ziek geworden, net in deze roerige tijd en hij overleed, naar ik meen, op drieënveertig jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Alleen Peter Baartmans, de begaafde Yamaha demonstrateur had geen vast Domp contract en zodoende is hij bij Yamaha in dienst gebleven.

57. Hammond Suzuki Europe
Uiteindelijk stelde Hammond tot onze grote verrassing en vreugde voor dat Hammond een eigen Europese vestiging wenste te openen, want ze hadden de buik vol van onafhankelijke distributeurs. Wij moesten een marketing rapport maken en tijdens opnieuw een bezoek aan Japan met Hans Cools, die de juridische, fiscale en feitelijke opstart van het bedrijf zou gaan verzorgen werd e.e.a beklonken. Hammond wilde de distributie zelf ter hand nemen met een locale bemanning, terwijl ze toestonden om ook andere merken op te nemen onder de Hammond Suzuki Europe vlag. 

Siemen Lassche, Directeur van Hammond Suzuki Europe hieronder geportretteerd


zou algemeen directeur worden, ikzelf sales director. Dirk Mertens, de zoon van de oorspronkelijke importeur in België, zou financieel directeur worden.

58. Hammond Suzuki Europe te Vianen
Aldus werd besloten en de oprichting van Hammond Suzuki Europe in Vianen, met Hammond, Leslie, Suzuki kleininstrumenten, Content en Daewoo (Royale) piano's als productgroepen was een feit

59. Jan Kok
Onze technieker Jan Kok, een zeer gewaardeerde collega, was ook meegekomen van Domp. Hieronder een foto van Jan, de harde werker die voor alle klanten klaar staat.
 














Inmiddels was de Hammond XB2, een portable, professioneel instrument op de markt gekomen en die verkocht heel goed.

60. Casio
Er waren wat meningsverschillen binnen de Hammond organisatie die aanleiding gaven om me op mijn positie te beraden. 
Op 1 mei 1992 ben ik dan ook als gevolg van e.e.a. bij Casio in Amsterdam WTC bij de fabrieksvestiging voor dit deel van de wereld in dienst getreden.

Casio Europe in het WTC te Amsterdam aan de A 10.

Ik werd verantwoordelijk voor de verkoop van Casio muziekinstrumenten aan voornamelijk de Europese en Midden Oosten importeurs. Ondertussen werd ik door de heren Hamamatsu en Itonaga geïntroduceerd bij de verschillende distributeurs in Europa en kon ik me goed inwerken op kantoor.

61. Vaste aanstelling
Ook hier was de vergadercultuur groots en volgens de beste Japanse tradities. De vreugde was echter van korte duur. Na net een maand in dienst te zijn geweest moest ik op kantoor komen bij de hoofddirecteur Dhr. Oloffson, die mededeelde dat Japan had besloten de Amsterdamse exportvestiging te sluiten en alles te centraliseren in Japan, met kleinere verkoopkantoortjes per land. Dus ik stond zogezegd weer op straat.

62. Bert Foppen
Toen ik bij Hammond Vianen wegging, was Bert Foppen van Content daar niet zo happy mee. Content was dan ook om begrijpelijke redenen niet de eerste prioritiet bij Hammond, dat was het eigen product natuurlijk wel en al het andere kwam op een tweede plaats. 
Op het moment dat Casio zich bij mij aandiende had Bert Foppen zich al laten ontvallen, "waarom heb je niet eens bij mij geïnformeerd naar de mogelijkheden bij ons".

63. Content orgels
Dus contact gezocht met Bert Foppen en uiteindelijk 14 september 1992 bij Content in dienst getreden. Mijn eerste taak was dus eerst Nederland, vervolgens het gehele Europese vasteland en daarna de andere exportlanden uit te bouwen.
De dealers in de Benelux, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Frankrijk zouden door mij bezocht worden en de rest zou opgebouwd worden via beurzen in Frankfurt, Parijs enz.
Wat heb ik een kilometers gereden zeker de eerste jaren bij Content, niet te kort.
Eerst toen kwam ik er achter hoe groot bijv. Frankrijk wel was. Ik had op slag te doen met de rijders van de Tour de France, achterlijke batten op hun fietsie, die dat achterlijk grote land door gingen crossen en dan ook nog zo snel mogelijk tegen die rotbergen op. Stapelgek. Dat had m.i. niets met sport te maken als je die asgrauwe afgepeigerde gezichten zag. Maar goed, ieder zijn lol.

 

Het bijna afgebouwde nieuwe pand van Content aan de Marienhoef in Ermelo, kort voor de oplevering in 2009.

64 Lada GTI
Op een gegeven moment was ik voor Content met mijn vrouw Joke onderweg in voormalig Oost Duitsland, nog niet zo lang nadat de Muur gevallen was. Voor ons rijdt op die eindeloze betonwegen een Lada, continu op de linker weghelft. 
Ik seinen met de koplampen. Mag niet in Duitsland.
Richtingaanwijzer naar links en op zijn bumper. Mag allebei ook niet in Duitsland.
Uiteindelijk proberen we er rechts voorbij te komen. Mag al helemaal niet in Duitsland.
Inmiddels reden we ruim over de 120 km per uur. Mag niet in vm. Oost Duitsland.
Ik 140. De Lada ook.
Ik 160. Die Lada ook.
Ik 180. Gloeiende!! Die stink Lada ook.
Ondertussen wees die knakker in de Lada al naar mij, hetgeen vanzelf door mij genegeerd werd, cq. beantwoord werd met de bekende derde vinger omhoog. Mag ook niet in Duitsland.
En 180 km per uur al helemaal niet. Maar hij hield me bij in die stomme Lada.
Dit was nota bene een Lada GTI-XLR-TGI-VR en wat voor letters nog meer.
Ondertussen scheurde er ook al een Calibra achter ons aan. Zwaailichten. 
Onze helft van de weg was even verderop geheel afgezet. In die Lada en in die Calibra zaten stille Willies. Wij dus toch maar gestopt voor die blokkade, want anders gaf het nog meer rommel. 
Uit de Calibra kwam een politieagente op ons afgestormd en ze uitte zich zodanig tegen ons dat je meende dat we de grootste criminelen waren en het leek of ons laatste uurtje geslagen had. Wat een ondeugden van de ergste (communistische) soort. Ik zou nog liever in een nog lager bij de gronds taalgebruik willen schrijven. Ik kan u zeggen dat er weinig hoogstaande gedachten bij me waren op dat moment.
Zou het concentratiekamp ons wachten? Autopapieren inleveren. Voor de auto wachten.
Wij al rekenen hoeveel ons te wachten stond aan boete. Dat zou niet te weinig zijn. 
Dat klopte ook en Duits geld cash had ik niet of nauwelijks bij me, omdat we alles doorgaans alleen met creditcards betaalden. Dus de politie aangeboden, dat we maar naar een tankstation moesten gaan om te wisselen o.i.d.
Groot politie overleg. De één na de ander verdween en op een gegeven moment drukte de Lada rijder ons de papieren weer in de hand. Wegwezen hier, snauwde hij ons toe. 
Ik begreep hem niet. Fahren!!!!!! En ik kon toch aardig Duits kletsen…
We keken elkaar aan en reden weg.
Omdat we geen cash bij ons hadden ontsnapten we de dans. Met creditcards konden ze niets beginnen, want dat kon bewezen worden, want ik wilde hoe dan ook een Quittung.
Ze konden geen Quittung geven en wilden uitsluitend cash, want dat was het extra zakcentje om hun magere salarissen wat op te krikken, die ondeugden.
Meestal zochten ze alleen buitenlanders en de manier waarop ze o.a. dat extra geld probeerden te verdienen is uitvoerig hiervoor beschreven.

65. Willem Hendrik Zwart
Eén van de beslist aardige en ook nuchtere organisten was m.i. Willem Hendrik Zwart, die tot twee weken voor zijn overlijden in 1997 nog bij ons in de fabriek was. Een integer man zonder allerlei poeha en flauwekul, die onze D 2600 destijds voor de handel heeft geïntroduceerd. Ik heb het genoegen gehad veel organisten te mogen ontmoeten, maar ik heb wel wat met de Familie Zwart, dat is wel de muziek die me wat doet.

66. Herman Witter 
Bij Content heb ik weer contact gekregen met Herman Witter, mijn vroegere buurjongen en vriendje van thuis uit de Wilhelminastraat. Hij heeft voor ons opnamen gemaakt, die dan bij folderaanvragen meegestuurd werden naar toekomstige klanten, zodat thuis ook een indruk gekregen worden van onze orgels.

67. CD opname
Tijdens de nachtelijke opnamen in de Grote of St Nicolaaskerk (de kerk zonder de torenspits) in Elburg begon het te onweren. Je hebt geen idee hoe (relatief) hard onweer in een verstilde stad en in een stille kerk kan klinken. Elk ritseltje stond op de opnamen, zodat we die nacht in de kerk veel geduld moesten oefenen en hopelijk iets geduld leerden.

68. Werken bij Content
Het kicken op een populair, cq. jazz orgel is toch van een andere orde als concerteren op een klassiek orgel. Ik meen in alle bescheidenheid dat ik met best wel heel redelijk heb kunnen redden op demo's en shows van Content, doch wanneer van mij gevraagd werd klassieke literatuur te spelen, ofwel Triosonates van Bach en dergelijk werk, ik dringend tot beslist niet thuis moest geven om redenen van lijfsbehoud.
Bij mijn terugkeer bij Content is de cirkel weer rond. Ik werk weer samen met Dhr. Bert Foppen, mijn collega van het eerste uur destijds bij de Riha.


Dealer Bernard Chiaramonti van Plein Orgue in Parijs, Directeur eigenaar Bert Foppen en Ing. Koos Hiemstra, R&D (vlnr)

Daarmee ben ik eigenlijk terug bij mijn roots, waar het allemaal mee begonnen is: traditionele klassieke orgels voor kerk en thuis.
Bij Content onderhoud ik samen met een collega alle externe kontakten van de fabriek en doe demonstraties in binnen en buitenland. 

Ook is de draad met Hammond weer opgepakt, die bij Content een serie klassieke orgels laat bouwen met Amerikaanse specificaties. Zo heeft de rode draad die Hammond in mijn leven was en is een nieuw en onverwacht vervolg gekregen.

 

 
  gebruikersnaam:  
   
  wachtwoord:  
   
     
   
     
 

Wachtwoord vergeten?